ครั้งแรกที่ฉันมาลาว เป็นเพราะคำขอร้องของแม่ของฉันที่เคยมาที่นี่มาก่อน และบอกว่ามันเป็นประเทศที่สวยงาม ที่ผู้คนไม่แม้แต่จะบีบแตรรถ แม่ของฉันยังซื้อตั๋วเครื่องบินให้เราอีกด้วย.
วันแรกในลาว ฉันนั่งอยู่ในคาเฟ่ในบริเวณหลักของส่วนนักท่องเที่ยวในเวียงจันทน์ ใกล้กับโรงแรมของฉันมีตุ๊กตุ๊กมากมายและรถยนต์ไม่มากนักขณะที่ฉันกำลังจิบกาแฟร้อนๆ จากนั้นความรู้สึกบางอย่างก็เข้ามาในใจเหมือนกับว่าฉันเคยเห็นสิ่งนี้มาก่อน ความรู้สึกคุ้นเคย รู้สึกเหมือนเคยเกิดขึ้นแล้ว ราวกับเดจาวู ตอนนั้นพี่ชายคนโตของฉันอาศัยอยู่ที่ลาวและพาฉันเที่ยวไปทั่ว และเมื่อเราผ่านอนุสาวรีย์ประตูชัย ฉันรู้สึกว่าฉันจะได้เห็นมันบ่อยๆ.
มันเหมือนกับว่าฉันเคยอยู่ที่นั่นมาก่อนแล้ว ทั้งที่สิ่งเดียวที่ฉันรู้เกี่ยวกับลาวก็คือ มันเป็นประเทศที่ถูกสหรัฐอเมริกาทิ้งระเบิดจนแทบไม่เหลืออะไรในช่วงสงครามเวียดนาม ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันอยู่ที่ไหน ต้องเปิดแผนที่ดู.
ฉันเพิ่งนอนหลับเป็นครั้งแรกที่นี่ อาจเป็นเพราะร่างกายของฉันต้องการเพียงการนอนหลับ ห่างไกลจากความเครียดทั้งหมดในเกาหลี ไม่มีรูปถ่ายมากมายจากการเดินทางครั้งแรก ไม่มีภาพที่สวยงามพอที่จะเก็บไว้.
เมื่อก่อนที่เกาหลี ผมดื่มวิสกี้วันละขวด มันส่งผลเสียต่อร่างกายจนต้องรีบไปโรงพยาบาล ดื่มแอลกอฮอล์จนเยื่อบุลำไส้ถูกทำลายหมด หมอบอกว่าถ้าผมมาช้าไปอีกแค่ 3 วัน ผมคงตายแล้ว เรื่องนี้ทำให้ผมตกอยู่ในภาวะซึมเศร้าอย่างหนักอยู่หลายเดือน จนกระทั่งได้พบกับพระรูปหนึ่งซึ่งบอกว่าผมไม่ควรอยู่ในเกาหลีฉันต้องการอยู่ในที่ที่อบอุ่นและได้เห็นพระอาทิตย์เยอะ ๆ ฉันถามเขาว่าประเทศอย่างลาวโอเคสำหรับฉันไหม เขาไม่คิดเลยและบอกแค่ไปเถอะ ดังนั้นฉันจึงเก็บของในหนึ่งเดือนและมาลาว.
ดูเหมือนว่ามันจะเป็นความคาดหวังที่ยิ่งใหญ่เป็นครั้งที่สามของชีวิต การเดินทางเพื่อค้นหาตัวเองโดยที่ไม่รู้เส้นทาง.
ที่นี่ในลาว ร่างกายของฉันฟื้นตัว แต่ที่สำคัญกว่านั้น จิตใจของฉันกลับสงบลง จนสงบจนกลายเป็นขี้เกียจเกินไป และแทนที่จะหายดี ฉันกลับกลายเป็นเห็นแก่ตัวและหลงตัวเอง.
จากนั้น... .
(ในส่วนที่ 2)
0 ความคิดเห็น