ปัจจุบัน ลาวอยู่ในสถานการณ์ที่เปรียบเสมือน "ดูดนิ้วตัวเอง" (มือเปล่า/ไร้ความสามารถ) เนื่องจากเหตุการณ์ไม่พึงประสงค์หลายประการ เมื่อฤดูท่องเที่ยวสูงสุดผ่านพ้นไป สถานการณ์ก็ยิ่งแย่ลงกว่าเดิมนอกจากนี้ วิกฤตการณ์น้ำมันที่เกิดจาก สงครามอิหร่าน-สหรัฐฯ ยังทำให้มีกลุ่มมอเตอร์ไซค์ต้องรอคิวนานหลายชั่วโมงหน้าร้านเติมน้ำมัน รถยนต์ที่เพิ่มจำนวนขึ้นราวกับวัชพืชในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ก็ไม่เว้นเช่นกัน ผมได้ยินมาว่าเกาหลีได้กักตุนน้ำมันไว้เพื่อเตรียมพร้อมรับมือสงคราม แต่ดูเหมือนว่าลาวจะไม่มีแม้แต่ความฝันในเรื่องนี้ เพราะขาดแคลนเงินทุน.

เมื่อวานนี้ ฉันได้คุยโทรศัพท์กับพี่ชายคนโตเป็นเวลานานหนึ่งชั่วโมงเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน เนื่องจากเขาอาศัยอยู่ในกรุงเทพฯ และทำงานกับเกาหลี เขาจึงมาเยี่ยมบ่อย และฉันก็ได้ฟังข่าวเกาหลีผ่านเขา เพราะเราเคยอาศัยอยู่ในสหรัฐอเมริกาด้วยกัน มุมมองและความรู้สึกของเราจึงคล้ายคลึงกันเราคุยกันเกี่ยวกับย่านที่เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วของกรุงโซล, ภาษีที่สูงที่สุดในโลก, ปัญหาอสังหาริมทรัพย์, ความแก่เฒ่าและความโง่เขลาของผู้มีเงิน, และความไม่มีความสามารถของทายาทรุ่นที่สองของพวกเขา.

เขาเล่าว่าอพาร์ตเมนต์ขนาด 30 ตารางพย็อง (ประมาณ 1,000 ตารางฟุต) ของเพื่อนเขาถูกพัฒนาใหม่และตอนนี้มีมูลค่า 6 พันล้านวอน มันเหมือนถูกรางวัลลอตเตอรี่เลย อย่างไรก็ตาม มันแทบจะไม่มีประโยชน์อะไรเลย คุณขายมันไม่ได้ ถ้าขายได้ ครึ่งหนึ่งก็ต้องเสียภาษี หลังจากหักภาษีกำไรจากการขายและ "งานเลี้ยงภาษี" ที่เหลือแล้ว เหลือจริง ๆ เท่าไหร่กัน?หากคุณยังคงอาศัยอยู่ที่นั่นต่อไป คุณจะต้องจ่ายภาษีทรัพย์สินจำนวนมหาศาล การคำนวณแสดงให้เห็นว่าเมื่อคุณขายมันไปแล้ว คุณจะไม่สามารถซื้อบ้านที่เทียบเท่าได้อีก มันเป็นระบบที่ทำให้คนรวยกลายเป็นคนธรรมดา อย่างไรก็ตาม ชาวเกาหลีฉลาด พวกเขาจึงหาวิธีของตัวเองในการเอาตัวรอด เมื่อรายได้จากภาษีเพิ่มขึ้น นักการเมืองก็ทุจริตทุกรูปแบบเพียงเพื่อจะได้ลิ้มรสเงินนั้น.

ทั้งโลกกำลังติดอยู่ในความขัดแย้งทางอำนาจ เหมือนกุ้งหลังหักที่ต่อสู้ระหว่างวาฬ ทรัมป์ วิพากษ์วิจารณ์ความโง่เขลาของอเมริกาและพยายามยึดอำนาจอีกครั้งเพื่อฟื้นฟูความเป็นใหญ่ แต่ในช่วง 30 ถึง 40 ปีที่ผ่านมา ประชาชนได้กลายเป็นคนโง่เขลาจนไม่สนใจด้วยซ้ำว่าโลกทำงานอย่างไรทักษะทางคณิตศาสตร์ของนักศึกษาชาวอเมริกันได้ลดลงอย่างรุนแรงจนถึงขั้นที่นักยูทูบนำมาเป็นหัวข้อให้หัวเราะเยาะเย้ย พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าประเทศใดเป็นเพื่อนบ้านของตน ดังนั้นจึงไม่มีอะไรจะพูดอีกต่อไปแล้ว ความรู้สึกนึกคิดที่ดีได้หายไป และคำว่า "การเหยียดเชื้อชาติ" กับ "ความเกลียดชัง" ได้กลายเป็นคำศัพท์หลักในชีวิตประจำวันในนิวยอร์ก นักสังคมนิยมมุสลิมได้รับเลือกเป็นนายกเทศมนตรี ในมินนิโซตา ชาวโซมาลีได้กระทำการฉ้อโกงอย่างใหญ่หลวงเพื่อดูดเงินภาษีของประชาชน และยังผลิตสมาชิกสภาคองเกรสที่เดินทางไปวิจารณ์สหรัฐอเมริกาอีกด้วย แท้จริงแล้ว อเมริกาคือประเทศที่ "เสรี".

มีนาคม 2026. นี่คือความเป็นจริงที่เรากำลังเผชิญอยู่.

สำหรับฉัน ฉันจะใช้ชีวิตโดยพูดว่า "ไม่เป็นไร/ไม่มีปัญหา"!