ฉันไม่รู้ว่าทำไม แต่เมื่อฉันมองภาพนี้ที่ฉันถ่ายและปรับแต่งแล้ว มันทำให้ฉันนึกถึงภาพ "สวนแห่งความสุขทางโลก" ของเฮียโรนิมุส บอสช์.

มันเป็นการรวมตัวกันของรูปร่างในท่าทางบิดเบี้ยวอย่างน่าอัศจรรย์ ซึ่งจำเป็นต้องมองอย่างตั้งใจและพิจารณาเป็นส่วนๆ บางทีอาจเป็นเพราะสีสันในภาพที่กระตุ้นความรู้สึก ไม่ใช่ว่าฉันถ่ายภาพนี้โดยรู้ว่าเป็นภาพวาด ฉันแค่ถ่ายเพราะมันน่าสนใจสำหรับฉัน มันเป็นตอนที่ฉันกำลังแก้ไขภาพอยู่ต่างหากที่ความรู้สึกนั้นเกิดขึ้นมันบ้าคลั่งและวุ่นวายอย่างแท้จริง แล้วจู่ๆ ฉันก็ตระหนักว่ามันเหมือนกับโลกที่เราอาศัยอยู่ในตอนนี้ ความบ้าคลั่งและความวุ่นวาย หรือว่าฉันได้มาถึงวัยที่มีเหตุผลแล้ว? Bosch พูดถึงสิ่งเดียวกันหรือไม่? ไม่มีทางที่ฉันจะรู้ได้ ฉันทำได้แค่คาดเดาจากผลงานของเขา สวรรค์ พวกเรา นรก สามแผงที่ประกอบเป็นผลงานนี้ ตรงกลางคือสวนแห่งความสุขทางโลก พวกเรา.

มวลมนุษย์ที่แย่งชิงความสนใจด้วยความโลภและความพึงพอใจในตนเอง พวกเราเอง นี่คือช่วงเวลาหนึ่งในประวัติศาสตร์ที่มนุษยชาติได้มาถึงจุดแตกหักที่ไม่มีทางออก เราไม่มีความรู้เลยว่าเรากำลังมุ่งหน้าไปทางไหน เราเป็นเพียงฝูงแกะที่ถูกนำทางโดยสุนัขบ้า บางทีในยุคของ Bosch ก็อาจจะเป็นเช่นเดียวกัน ซึ่งพิสูจน์ได้ว่าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงตลอดหลายปีที่ผ่านมา คุณมีชีวิตอยู่นานพอ ทุกสิ่งทุกอย่างก็จะกลายเป็นเรื่องคุ้นเคย.

ฉันชอบรูปนี้!