ความโดดเดี่ยว

 

คาเคาทอล์ค คาเคาทอล์ค… ฉันเบื่อเสียงนั้นแล้ว เลยเปลี่ยนเป็น "ฉันรักคุณ" ฟังดูนุ่มนวลขึ้นนิดหน่อย เมื่อก่อนเวลาได้ยินเสียงคาเคาทอล์คในทีวี ฉันคิดว่าเป็นเสียงโทรศัพท์ตัวเองเสียอีก ฉันรู้สึกทึ่งกับเสียงคาเคาทอล์คที่สามารถดึงดูดใจคนทั้งประเทศด้วยเสียงเดียว ไอเดียที่ยอดเยี่ยมที่เกิดขึ้นจากความคิดของใครบางคน ตอนนี้มันเป็นเสียงที่คุ้นเคยในชีวิตประจำวัน เป็นเสียงของคนที่คิดถึงฉัน โดยไม่กล่าวโทษใคร อาจเป็นเพราะเหตุนี้เองที่ทำให้ฉันไม่รู้สึกรำคาญใจเมื่อได้ยิน

เสียงที่ปลุกความโดดเดี่ยวให้ตื่นขึ้น

ประมาณสิบปีที่แล้ว ผมไปเที่ยวชายฝั่งตะวันออกของเกาหลี มีร้านกาแฟแห่งหนึ่งชื่อว่า "Solitude" (ความสันโดษ) ผมรู้สึกสนใจชื่อร้านจึงเข้าไปคุยกับเจ้าของ เขาบอกให้ผม "ลิ้มลองความสันโดษ" หรือว่ากลุ่มเป้าหมายหลักของเขาคือคนเหงา? ผมได้รับคำตอบว่าความสุขในชีวิตของเขาคือการได้มองดูคลื่นซัดเข้าฝั่ง

ความโดดเดี่ยว

มันเป็นคำที่มีความหมายลึกซึ้ง อย่างไรก็ตาม มีคนเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ใช้ชีวิตโดยตระหนักถึงความหมายนั้น

มันเป็นคำที่ก่อให้เกิดความกลัวมากกว่าความรู้สึกในแง่บวก ใครจะชอบความสันโดษกันล่ะ? นอกจากฉันแล้ว

 

ในภาษาอังกฤษ คำว่า Solitude ก็คือ Solitude นั่นเอง

มันไม่ใช่คำที่ทำให้ความเหงาถึงขีดสุดเหมือนคำภาษาเกาหลีคำหนึ่ง นั่นคือ "เวลาอยู่คนเดียว"

ปล่อยให้เรื่องราวต่างๆ ในโลกดำเนินไป และมีเวลาให้กับตัวเอง นี่จะเป็นคำที่น่ากลัวได้อย่างไร?

ชีวิตช่างสะดวกสบายและซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ ฉันจะมีเวลาอยู่กับตัวเองได้อย่างไร? ฉันเองยังไม่รู้เลยว่าตัวเองเป็นใคร!

ทุกคนใช้ชีวิตตามที่ผู้อื่นกำหนดไว้—ท่ามกลางความหลงผิด

 

หากเราเชื่อว่าชีวิตเป็นเพียงภาพลวงตา การอธิบายความโดดเดี่ยวก็คงไม่ใช่เรื่องยาก มันคือเวลาที่ได้อยู่กับตัวเองอย่างแท้จริง ความโดดเดี่ยวอาจดูเห็นแก่ตัวด้วยซ้ำ ชาวเกาหลีมีสำนวนว่า "ครุ่นคิดถึงความโดดเดี่ยว" ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงทัศนคติของพวกเขาที่มีต่อความโดดเดี่ยว คล้ายกับการใคร่ครวญอย่างลึกซึ้ง ในใจของฉัน ความโดดเดี่ยวเป็นคำที่สวยงาม (น่ารัก) อย่างแท้จริง เพราะเมื่อทุกสิ่งทุกอย่างในโลกจางหายไป มันทำให้ฉันสงบลง