มันคือช่วงต้นยุค 80 ฉันกำลังขับรถไปตามถนน Pacific Coast Highway (PCH) ในรถ BMW 320i ใหม่เอี่ยมแวววาว เพลง "Born to Be Wild" ของ Steppenwolf กำลังดังกระหึ่มจากลำโพง Blaupunkt และฉันกำลังซึมซับทุกช่วงเวลาของวัยหนุ่มสาว ฉันจำได้ว่าคิดกับตัวเองในตอนนั้นว่า: เมื่อฉันแก่ตัวลง ฉันต้องจดจำช่วงเวลาที่แม่นยำนี้ไว้. ตอนนี้ที่ฉันอายุมากขึ้นแล้ว ฉันจำมันได้จริงๆ.

เยาวชน. มันเป็นความรู้สึกที่มีพลังมากมายจนคุณคิดว่าคุณเป็นซูเปอร์แมน มันเป็นช่วงเวลาที่เหมือนถนนหลวงที่โล่งกว้างไม่มีอะไรขวางทางคุณ ดนตรีในวัยเยาว์ของฉันคือ "ดนตรีที่แท้จริง" มันไม่เหมือนแร็พในปัจจุบัน—เข้าใจยาก ไร้ทำนอง และไม่สามารถทำให้หลั่งน้ำตาได้เลย ฉันคิดว่ามันเป็นช่องว่างระหว่างวัยเมื่อก่อนน้ำมันถูกกว่าหนึ่งดอลลาร์ และคุณสามารถซื้อของชำในถุงกระดาษขนาดใหญ่สี่ถุงได้ในราคา $20.

เมื่อฉันมาอเมริกาครั้งแรก ป้าคนที่สองของฉันได้อาศัยอยู่ที่นั่นหลายปีแล้ว เป็นเพราะเธอที่ครอบครัวของเราสามารถอพยพมาที่สหรัฐอเมริกาได้ในปี 1970 วันต่อมาหลังจากที่เราเดินทางมาถึง เธอเปิดประตูห้องที่เราสามพี่น้องพักอยู่และให้ชื่ออเมริกันแก่เรา เนื่องจากชื่อเกาหลีของฉันคือ แจ-ฮวาน ชื่อของฉันจึงกลายเป็น "จอห์น"ถ้าคุณพูดคำว่า "แจ-ฮวาน" เร็วๆ ซ้ำๆ มันจะฟังดูเหมือนคำว่า "จอห์น" ในที่สุด เธอเป็นผู้หญิงที่ฉลาดมาก ป้าของฉันแต่งงานครั้งแรกในวัยที่เธอสามารถเป็นคุณย่าได้แล้ว เธอแต่งงานกับหมอชาวอเมริกันที่ร่ำรวย ใจกว้าง และใจดี.

วันหนึ่ง เรากำลังขับรถไปที่ "เดอะ ลอดจ์" ในเพบเบิลบีชเพื่อไปทานบุฟเฟ่ต์บรันช์ เมื่อป้าของฉันชี้ไปที่รถเท่คันหนึ่งซึ่งเต็มไปด้วยคนหนุ่มสาวมันเป็นรถปอร์เช่ เธอออกเสียงว่า "พอร์ชา" รถคันนั้นกลายเป็นรถในฝันของฉันตลอดช่วงวัยรุ่น แม้ว่าฉันจะสนใจยี่ห้อที่ไม่ค่อยมีคนรู้จักอย่างลัมโบร์กินีด้วยก็ตาม อย่างไรก็ตาม หลังจากที่ฉันเป็นเจ้าของ BMW 320i มาได้ประมาณสามปี ภาพลวงตาเกี่ยวกับรถของฉันก็พังทลายลงเมื่อไฟเตือนทุกดวงเริ่มติดขึ้นมา ฉันเพิ่งมารู้ทีหลังว่าบริษัทรถยนต์ออกแบบให้เป็นแบบนั้นโดยเจตนาเพื่อขายรถให้ได้มากขึ้น.

ช่วงเวลาแห่งความจริงมาถึงแล้ว และฉันต้องเผชิญกับความเป็นจริง ตอนนี้ รถยนต์เป็นเพียง "ขา" ชุดหนึ่งที่พาฉันจากจุด A ไปยังจุด B ตราบใดที่ฉันไปถึงตรงเวลา แบรนด์หรือการเดินทางไม่สำคัญมากนักฮุนไดเคยผลิตรถยนต์อย่าง "Pony" แต่ตอนนี้พวกเขาได้กลายเป็นบริษัทยักษ์ใหญ่ระดับโลกแล้ว แบรนด์พรีเมียมของพวกเขาอย่าง Genesis มีความซับซ้อนและหรูหรามากกว่า Pony อย่างเทียบไม่ติด อย่างไรก็ตาม ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีทำให้การขับขี่รถยนต์ซับซ้อนมากขึ้น รถยนต์เกาหลีในปัจจุบันมีฟีเจอร์มากมายจนผมแทบจะเข้าใจไม่หมด ผมแค่อยากได้แค่เกียร์ พวงมาลัย แล้วพร้อมออกเดินทาง.

จากนั้น ฉันก็พลันนึกถึงความทรงจำหนึ่งจากเส้นทาง 17 ไมล์ไดรฟ์ที่เพบเบิลบีช คู่สามีภรรยาผมสีเงินกำลังขับรถปอร์เช่เปิดประทุนสีเทา ผมสีขาวของพวกเขาพลิ้วไหวไปตามสายลม มันเหมือนภาพถ่ายของ "ความสง่างามในความเคลื่อนไหว" นั่นคือสิ่งที่ฉันอยากเป็นเมื่อโตขึ้น: สง่างามและสบายๆ.

ตอนนี้ฉันอาศัยอยู่ในลาว ที่นี่ มีเพียงคนรวยมากๆ เท่านั้นที่ขับรถปอร์เช่ และน่าเสียดายที่ฉันไม่ใช่หนึ่งในนั้น มันก็แค่ความคิด และความคิดก็เปลี่ยนได้—แต่บางความคิดก็ยังคงอยู่ฉันกำลังรอให้ความคิดของฉันชัดเจนขึ้น เหมือนกับสิทธารถานั่งอยู่ใต้ต้นปาล์มแทนที่จะเป็นต้นโพธิ์ ไม่ใช่ว่าฉันเป็นชาวพุทธที่เคร่งครัดถึงขนาดงดเว้นเนื้อสัตว์ ฉันแค่พยายามค้นหาตัวเองในโลกที่วุ่นวายนี้ ฉันคิดว่าฉันคงถึง "วัยแห่งเหตุผล" แล้ว"

หากฉันจะเปรียบเทียบวัยเยาว์และรถยนต์กับ การถ่ายภาพ จุดเริ่มต้นนั้นคล้ายคลึงกันมาก คุณมีความกล้าและชอบผจญภัย แต่เหมือนไม้ขีดสั้นๆ ที่ลุกไหม้สว่างและดับวูบอย่างรวดเร็วคุณแค่อยากเหยียบคันเร่งแล้วบินไปโดยไม่รู้หลักการพื้นฐานว่าสิ่งต่างๆ ทำงานอย่างไร ในการถ่ายภาพ คุณต้องเข้าใจก่อนว่ากล้องทำงานอย่างไร คุณต้องเข้าใจพื้นฐานและหลักการสำคัญ กล้องเป็นผลผลิตจากความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มันเป็นเครื่องจักรที่ซับซ้อน และขึ้นอยู่กับว่าคุณใช้คู่มือการใช้งานอย่างไร มันสามารถทำให้คุณเป็นมืออาชีพหรือมือสมัครเล่นก็ได้.

เมื่อฉันอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 ที่บอสตัน ฉันเป็นนักบาสเกตบอลที่โดดเด่นในทีมตัวแทนของโรงเรียน แต่โค้ชของฉันให้ฉันวิ่งอย่างเดียวจนกระทั่งหายใจไม่ออก บาสเกตบอลเป็นกีฬาที่ต้องการพลังงานที่ระเบิดออกมา และพลังงานนั้นต้องคงอยู่ตลอดทั้งเกม การเป็นเหมือนไมเคิล จอร์แดนนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้ แต่ในตอนนั้น ฉันได้ตระหนักถึงสิ่งพื้นฐาน: ฉันต้องการความอดทนที่จะอยู่ได้ตลอดทั้งเกมมันเหมือนกันกับการถ่ายภาพ คุณต้องรู้พื้นฐานคุณต้องรู้จักเครื่องมือของคุณ นั่นคือกล้อง และรู้วิธีใช้งานมัน เมื่อคุณถึงขั้นนั้นแล้ว คุณต้องเรียนรู้เรื่อง องค์ประกอบ และ ความตัดกัน และคุณต้องเข้าใจ หัวข้อ จากนั้นคุณเพียงแค่ต้องถ่ายภาพนับหมื่นภาพจนกว่าคุณจะพบวิสัยทัศน์ของตัวเอง—วิสัยทัศน์ที่เป็นของคุณคนเดียวเท่านั้น.

มันจะต้องใช้เวลา เหมือนทุกสิ่งทุกอย่าง แต่คุณจะไปถึงที่นั่นในไม่ช้า หากคุณก้าวไปข้างหน้าทีละก้าว โดยไม่คิดคำนวณก้าวอย่างบ้าคลั่ง คุณจะไปถึงจุดหมายของคุณ.

เวลาไม่หยุดนิ่ง มันเพียงแค่เคลื่อนไปข้างหน้าเท่านั้น.