จิตใจของมนุษย์เป็นเครื่องจักรที่แปลกประหลาด มันต้องการการกระตุ้นอย่างต่อเนื่องเพื่อให้รู้สึกมีชีวิต เราคิดว่ามันจะหยุดเมื่อเราหลับ แต่ความจริงแล้วมันเพียงแค่เปลี่ยนเกียร์ ดำเนินมาราธอนอันไม่หยุดนิ่งต่อไปในความฝันของเรา.

บรรดาบริษัทเทคโนโลยีขนาดใหญ่ได้ค้นพบสิ่งนี้มานานแล้ว โดยเปลี่ยนความกระสับกระส่ายทางจิตใจของเราให้กลายเป็นอาณาจักรมูลค่าหลายพันล้านดอลลาร์ YouTube เริ่มต้นด้วยชายสามคน Google มองเห็นเหมืองทองคำ และในที่สุด อาณาจักร Alphabet ก็ถือกำเนิดขึ้น ตอนนี้เรามี Gemini—AI ที่สร้างขึ้นเพื่อมวลชน AI ไม่ใช่แค่เรื่องในนิยายวิทยาศาสตร์อีกต่อไป แต่เป็นระเบียบโลกใหม่เราทุ่มเงินหลายพันล้านลงไปใน "ความไม่แน่นอนที่แน่นอน" นี้ ตะโกนเชียร์ขณะที่เราลอยไปตามกระแสที่พวกเขาสร้างขึ้น ประวัติศาสตร์แสดงให้เห็นว่าเราถูกตั้งโปรแกรมมาแบบนี้เสมอ: ใบหน้าอาจเปลี่ยนไป แต่ความจงรักภักดีแบบฝูงแกะยังคงเหมือนเดิม.

เราถูกสอนให้รู้จักความสมดุล—หยินและหยาง, ดีและชั่ว. แต่ในฐานะมนุษย์ เราไม่เคยได้เรียนรู้วิธีที่จะเป็นอิสระ. ตั้งแต่วันแรก เราถูกปรับให้เข้ากับสังคม, ให้อยู่ในกรอบ, และให้เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่ม. เราแบ่งแยกตัวเองออกเป็นประเทศเพราะเราไม่สามารถเข้าใจภาษาของกันและกันได้.เราอ้างว่าเราเชื่อในพระเจ้า แต่พระเจ้าองค์ไหน? และที่สำคัญกว่านั้น ทำไมเราถึงฆ่ากันเพราะคำตอบนี้?

ดูการปะทะกันระหว่างอิหร่านกับสหรัฐฯ จากมุมมองของชาติตะวันตก มันคือสงครามระหว่างความดีกับความชั่ว ใครกันที่มีสติสัมปชัญญะสมบูรณ์จะร้องไห้ให้กับการตายเพียงเพราะใครบางคนไม่แบ่งปันความเชื่อของตน? พระเจ้าทรงวิกลจริตถึงขนาดที่จะสั่งให้สังหาร "ผู้แตกต่าง" จริงหรือ?

จนถึงกลางปี 2025 ผมเป็นคนที่ดื้อรั้นมาก เป็นคนที่มีครอบครัวแล้วด้วย แล้ววันหนึ่ง ผมก็ทำสิ่งที่บางคนอาจเรียกว่า "กล้าหาญ": ผมพยายามใช้ชีวิตในมุมมองของภรรยา ผมพยายามมองการกระทำของตัวเองผ่านมุมมองของเธอ ผ่านชีวิตของเธอ ความยากลำบากของเธอ และมุมมองของเธอ ผลลัพธ์ที่ได้... มันน่าตกใจอย่างยิ่ง พูดง่ายๆ คือผมได้ตระหนักว่าตัวเองเป็นคนที่เอาตัวเองเป็นศูนย์กลางมากแค่ไหน.

ตอนนี้ ลองจินตนาการว่าถ้าฉันเกิดในอิหร่านแทนที่จะเป็นเกาหลีเมื่ออายุสิบปีในเกาหลี โลกของฉันคือเบสบอลในตรอก ใช้หน้ากาลอนเก่าเป็นกระดาษชำระ และความสุขเรียบง่ายจากการกินหนอนไหมเป็นของว่าง ความทรงจำที่บริสุทธิ์และเต็มไปด้วยความคิดถึง แต่เด็กอายุสิบปีในอิหร่านล่ะ? ตั้งแต่เกิด เขาถูกแช่ในวัฒนธรรมที่เกลียดชัง "ผู้ไม่เชื่อ" และตอนนี้ คนเหล่านั้นกำลังทิ้งขีปนาวุธลงบนย่านที่เขาอาศัยอยู่ ความคิดของเด็กคนนั้นจะเป็นอย่างไร?

ภาพที่ฝังแน่นในสมองของเด็กกลายเป็นโครงสร้างพื้นฐานของความเชื่อตลอดชีวิตของพวกเขา ฉันมีเพื่อนคนหนึ่งที่เข้าร่วมการลุกฮือที่กวางจูในปี 1980 หลายทศวรรษต่อมา เขายังคงเป็นผู้ศรัทธาอย่างแรงกล้าในขบวนการนั้น หากบาดแผลในวัยเด็กหล่อหลอมเราไปตลอดกาล แล้วเด็กชายชาวอิหร่านคนนั้นจะเป็นอย่างไร? เขาจะลืมความเกลียดชังต่อชาวอเมริกันได้หรือไม่? ใครจะรู้.

เรียกฉันว่าผู้สนับสนุนฝ่ายตรงข้ามก็ได้ ฉันเชื่อว่าอุดมการณ์ของอิหร่านมีข้อบกพร่อง และฉันคิดว่าทรัมป์กำลังทำในสิ่งที่ควรทำมานานแล้ว แต่เราเห็นสิ่งเหล่านี้ทั้งหมดที่ไหน? บน YouTube นั่นเอง เราคลิกที่ภาพยั่วยุที่หลอกลวง—ขยะปลอมที่ออกแบบมาเพื่อดึงดูดผู้ชม ยิ่งเราคลิกมากเท่าไหร่ พวกเขาก็ยิ่งรวยมากขึ้นเท่านั้น.

เราตื้นเขินกันไปถึงไหนแล้ว? แค่เห็นผิวหนังแวบเดียว หรือเรื่องฉาวเล็กน้อย เราก็กรูกันเข้าไปเหมือนฝูงแมลงวัน มันคือธรรมชาติของมนุษย์ ไม่ว่าเราจะยอมรับหรือไม่ก็ตาม ตอนนี้เราทุกคนกลายเป็นผู้ติด YouTube ไม่มีทางออกให้เห็น เราปล่อยให้อัลกอริทึมแห่งความโลภเข้ายึดครองจิตสำนึกของเรา เราเป็นทาสของการเลื่อนหน้าจอ.

ไม่ว่าเราจะศึกษาประวัติศาสตร์มากเพียงใด เราก็ยังคงใช้ชีวิตอยู่ ภายใน หนังสือประวัติศาสตร์นั้น เราจะไม่เข้าใจต้นทุนของยุคสมัยนี้อย่างแท้จริง จนกว่ามันจะผ่านพ้นเราไป สำหรับตอนนี้ เราทำได้แค่... ล่องลอยไป.