ขณะที่ฉันกำลังขับรถไปตามถนนใหญ่ มีเสียงบางอย่างในหัวของฉันบอกให้ฉันขับรถชนคนพวกนั้นที่ยืนอยู่หน้าร้าน ปัง!!!!! ฉันเร่งความเร็วและพุ่งชนพวกเขา ส่งให้คนกระเด็นข้ามรถของฉันไป.

คนธรรมดาทั่วไปรู้วิธีควบคุมแรงกระตุ้นเช่นนี้ได้อย่างง่ายดาย เพราะเหตุการณ์ผิดพลาดที่เกิดจากจิตวิปริตเช่นนี้ไม่ได้เกิดขึ้นในจิตใจของพวกเขา ปัญหาอยู่ที่ผู้ที่มี "เสียงอื่น" อยู่ในหัวที่คอยสั่งการการกระทำของพวกเขา เราทุกคนต่างมีปีศาจในใจ แต่เราไม่ปล่อยให้มันครอบงำชีวิตของเรา.

วินเซนต์ แวน โก๊ะห์ ศิลปินที่มีชื่อเสียงที่สุดในยุคของเรา ได้แบกรับเสียงแห่งความเศร้าไว้ในใจ คำพูดสุดท้ายของเขาคือ "ความเศร้าจะคงอยู่ตลอดไป" หากเสียงเหล่านั้นที่ทำให้เขาทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัสไม่เคยมีอยู่จริง เราจะยังสามารถได้เห็นความอัจฉริยะของเขาบนผืนผ้าใบได้หรือไม่

จากนั้นก็มี Francesca Woodman เธอได้กระโดดลงจากตึกในวัยเพียง 22 ปี เธอทิ้งผลงานภาพถ่ายไว้มากมายจนทำให้ Cindy Sherman ต้องอาย ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไม Cindy Sherman ถึงได้รับการยกย่องจากนักวิจารณ์มากมาย สำหรับฉันแล้ว มันเป็นเพียงเรื่องของจังหวะเวลาที่ดีและการเข้ากับบริบททางวัฒนธรรมเท่านั้น.

วันนี้ พวกเราทุกคนใช้เวลาประมาณ 80 ปีในการทนทุกข์กับโศกนาฏกรรมที่เรียกว่า 'ชีวิต' และมันเป็นโศกนาฏกรรม เพราะในที่สุดแล้ว เราทุกคนก็ต้องตาย ผู้ที่จบชีวิตของตนเองก่อนถึงเวลาอันควร อาจสรุปได้ว่าการทนทุกข์ 80 ปีนั้นไม่คุ้มค่าเลยเมื่อฉันพิจารณาถึงความไม่ยั่งยืนและในบางแง่มุม ความไร้ความหมายโดยสิ้นเชิงของชีวิต ฉันสามารถเข้าใจมุมมองนั้นได้ อย่างไรก็ตาม ด้วยสภาพจิตใจปกติ ไม่มีใครสามารถจินตนาการถึงการจบชีวิตของตนเองได้ มันต้องใช้ความกล้าหาญอย่างมหาศาลในการตัดสินใจที่จะฆ่าตัวตาย!

ถ้าแทนที่จะฟังเสียงภายในเหล่านั้น พวกเขาใช้ความกล้าหาญนั้นเพื่ออดทนผ่าน 80 ปีนั้นไปล่ะ? ถ้าพวกเขาได้พัฒนาความสามารถของตนต่อไปตามกาลเวลาล่ะ?

มันคือ 'ปัจเจกบุคคล' ที่นำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงภายใต้ชื่อของความก้าวหน้าในชีวิตนี้ ชื่อที่มีชื่อเสียงในประวัติศาสตร์ล้วนเป็นปัจเจกบุคคลทั้งสิ้น โทมัส เอดิสัน ผู้เป็นที่รู้จักจากการค้นพบไฟฟ้า ตัวอย่างเช่น ในที่สุดก็เป็นเพียงบุคคลหนึ่ง คนหนึ่งคนเท่านั้น.

มันเป็นเสียงภายในที่เหมือนกันทุกประการกับที่พวกเขาได้ยิน ซึ่งผลักดันให้พวกเขาประสบความสำเร็จในสิ่งที่ทำ ฉันสงสัยว่าผู้ที่ยุติการเดินทางของตนก่อนเวลาอันควร อาจได้ฟังเสียงที่เรียกมาจากด้านมืด.

สิ่งที่ทำให้ฉันเศร้าคือเราถูกพรากความสุขจากการได้เห็นความคิดของพวกเขาพัฒนาและบรรลุผลอย่างสมบูรณ์เดวิด กิลมัวร์ จากวง Pink Floyd สร้างสรรค์ดนตรีเหนือจริงในช่วงวัยยี่สิบของเขาในทศวรรษ 1970 เขาได้ปรับตัวเข้ากับตัวเองด้วยความสง่างามและความมั่นใจอย่างน่าทึ่ง ฉันอดไม่ได้ที่จะเคารพเขาอย่างลึกซึ้ง แม้ว่าชื่ออัลบั้มของเขา The Dark Side of the Moon อาจบ่งบอกถึงสิ่งตรงกันข้าม แต่ฉันมั่นใจว่าเสียงภายในที่เขาได้ยินนั้นไม่ได้มาจากด้านมืด.

เราดำรงอยู่ในวัฏจักร เราเกิด เราใช้ชีวิต และเราตาย คนรุ่นใหม่เติบโตขึ้นมา และพวกเขาก็ตายเช่นกัน มันวนเวียนซ้ำไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด บางที เพื่อเป็นเหตุผลให้กับผู้ที่เลือกจบชีวิตตนเอง พวกเขาอาจได้เห็นบางสิ่งบางอย่างที่อยู่เหนือชีวิตนี้ และเพียงแค่ชอบมันมากกว่า ใครจะรู้!

ฉันเองก็มีญาติสองคนที่ฆ่าตัวตายเช่นกัน คนหนึ่งกระโดดลงจากปล่องควันที่สูงตระหง่าน และอีกคนหนึ่งดื่มสุราจนเสียชีวิต ซึ่งเป็นการเร่งให้สุขภาพที่ทรุดโทรมอยู่แล้วของเขาแย่ลงไปอีกฉันเติบโตมากับเขาจนถึงอายุสิบขวบ และอาศัยอยู่กับเขาอีกไม่กี่เดือนตอนอายุสิบสี่ ดังนั้นฉันคิดว่าฉันสามารถพูดได้ว่าฉันรู้จักวัยเด็กของเขาเป็นอย่างดี ฉันคิดถึงเขา ถึงแม้จะไม่บ่อยเท่าเมื่อก่อน แต่ฉันเคยร้องไห้เมื่อฟังเพลงของเขา เขาเป็นผู้ชายที่มีพรสวรรค์อย่างแท้จริง.

ชีวิตอาจไม่ศักดิ์สิทธิ์เหมือนที่เคยเป็นมา แต่มันคือสิ่งที่เราต้องเผชิญตราบใดที่เรายังมีชีวิตอยู่ เราหวาดกลัวความตายเพราะเราไม่รู้ว่าอะไรรออยู่ข้างหน้า แม้จะมีความไม่แน่นอนในเวลาที่เราตื่นรู้ ทุกสิ่งที่คุณเห็น ได้ยิน ได้กลิ่น ลิ้มรส และรู้สึก—นั่นคือจักรวาลของคุณ.