พระพุทธเจ้า พระเยซู—ซึ่งมักได้รับการเคารพในฐานะเทพเจ้า—และนักปรัชญาอีกมากมายนับไม่ถ้วน... คำสอนของพวกเขาล้วนเป็นการตีความที่หลากหลายของหัวข้อเดียวกัน พวกเขากำลังตีความแนวคิดเรื่อง "ตัวตน"

โลกมีนิสัยที่เลวร้ายในการทำให้ฉันห่างไกลจากตัวเอง เราเพียงแค่ยอมรับสิ่งนี้ว่าเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ โดยดำเนินการภายใต้สมมติฐานที่ว่ามนุษย์มีข้อบกพร่องโดยธรรมชาติ.

ตั้งแต่วัยเยาว์ เราถูกหล่อหลอมให้ประเมินตัวเองผ่านมุมมองของผู้อื่น และเราก็ใช้ชีวิตเคียงข้างทุกคนราวกับว่านี่เป็นเรื่องปกติที่สุด เราเพียงแค่เดินตามฝูงชนโดยไม่มีความขัดขืนแม้แต่น้อย เราใช้ชีวิตไปโดยไม่ได้ใช้เวลาแม้เพียงวินาทีเดียวในการถามตัวเองว่าเราเป็นใครกันแน่ เราเพียงแค่เชื่ออย่างมืดบอดว่านี่คือชีวิต.

ปีที่แล้ว ฉันได้เข้าสู่ ซัมแจ—วงจรสามปีแห่งเคราะห์กรรมตามประเพณี ปีนี้เป็นช่วงที่สองของมัน นุลซัมแจ ตั้งแต่ปีที่แล้ว ฉันถามตัวเองอยู่ตลอดเวลาว่าฉันเป็นใครกันแน่ นี่เป็นคำถามที่ฉันถามตัวเองครั้งแรกตอนอายุสิบแปดปี และฉันยังคงถามตัวเองอยู่ ดูเหมือนว่าฉันยังหาคำตอบไม่ได้...

ไม่เป็นระเบียบ, ซุ่มซ่าม, และไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดได้, ปริศนาที่รู้จักเพียงในใจของฉันเองร้องออกมา, ขอคำตอบ. แต่ไม่มีต้นโพธิ์ให้ฉันนั่งอยู่ใต้...

ตอนนี้ฉันใช้ชีวิตวางแผนล่วงหน้าไปอีกสองปี ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉันจะทุ่มเทสองปีข้างหน้านี้ทั้งหมดให้กับเป้าหมายของฉัน.

เมื่อได้ตระหนักแล้วว่าผู้อื่นไม่สนใจฉันอย่างพื้นฐาน ฉันจึงไม่สนใจความคิดเห็นของพวกเขา.

นี่คือเส้นทางของฉันเพียงผู้เดียว.

เมื่อสองปีนี้ผ่านไป เป้าหมายใหม่อีกหนึ่งอย่างจะปรากฏขึ้นอย่างแน่นอน ตามที่เป็นอยู่เสมอ การได้มาซึ่งสิ่งที่ต้องการนั้นย่อมตามมาด้วยความว่างเปล่าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เพื่อลบล้างความว่างเปล่านี้ ฉันจะตั้งเป้าหมายใหม่อีกครั้ง.

อย่างไรก็ตาม การเดินทางที่ต้องฝ่าฟันสองปีถัดไปนี้จะกลายเป็นบทสำคัญในกระบวนการค้นหาตัวตนของฉัน.

โลกที่ถูกสร้างขึ้นโดยความคิดของฉันเอง สนามเด็กเล่นของฉันเอง... เฉพาะ "ฉัน" เท่านั้น"