การกล่าวว่ามีชีวิตที่ดีนั้นต้องอาศัยความสมดุลที่ซับซ้อนขององค์ประกอบหลากหลายประการ ในวัฏจักรที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ของการเกิด ความทุกข์ และความตาย การมีชีวิตที่ดีนั้นหมายถึงการจัดการเพื่อหลีกเลี่ยงความทุกข์เหล่านั้นใช่หรือไม่?

เมื่อฉันยังเด็ก ฉันเกลียดคำว่า 'ความยากลำบาก' โดยที่ไม่เข้าใจความหมายที่แท้จริงของมันด้วยซ้ำ ทำไมฉันต้องทนทุกข์? ตอนนี้เมื่อฉันใช้ชีวิตผ่านครึ่งทางของชีวิตไปแล้ว ดูเหมือนว่าการกบฏในวัยเด็กของฉันได้ผลดี; ฉันไม่คิดว่าฉันเคยทนทุกข์ทรมานในแบบที่คนอื่นพูดถึง การเกิดในครอบครัวที่ร่ำรวยและมีแม่ที่ร่ำรวยแน่นอนว่ามีบทบาทสำคัญ.

ในภาพรวมของชีวิต การขาดแคลนเงินดูเหมือนจะเป็นความยากลำบากที่รุนแรงที่สุด การเลี้ยงดูลูก การให้การศึกษาแก่พวกเขา และการจ่ายค่าความสะดวกสบายสมัยใหม่ทุกอย่าง—ทุกสิ่งล้วนต้องแลกมาด้วยค่าใช้จ่าย การมีชีวิตอยู่ในโลกปัจจุบันเพียงแค่การดำรงอยู่ก็ต้องใช้ทุน และดังนั้น ผู้คนจึงวิ่งแข่งอย่างไม่หยุดยั้งและไร้ความปรานีเพื่อที่จะได้มันมา "นี่ของฉัน อย่าแตะต้อง!"แตะมันแล้วตาย!" พวกเขาปกป้องทรัพย์สมบัติของตนอย่างดุเดือด พร้อมที่จะฆ่าเพื่อปกป้องมัน.

อย่างไรก็ตาม มนุษย์จะยึดติดกับเงินนี้—ซึ่งกลายเป็นสิ่งไร้ค่าโดยสิ้นเชิงเมื่อวัฏจักรสิ้นสุดลง—จนถึงวินาทีสุดท้ายที่พวกเขามองโลกเป็นครั้งสุดท้าย ทำไมเราถึงทำเช่นนี้? คนตายรู้หรือไม่ว่างานศพของพวกเขาหรูหราและยิ่งใหญ่เพียงใด? พวกเขาจะวนเวียนเป็นวิญญาณอยู่เหนือโลงศพของตัวเอง พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ คิดว่า "อา ฉันเป็นคนสำคัญจริงๆ!" ก่อนจะจากไป?

ความตายคือจุดจบ เกมโอเวอร์!

คุณเหลือเพียงความทรงจำที่เลือนลางในใจของผู้ที่ยังคงติดอยู่ในวงจรนี้ ถูกบังคับให้วิ่งต่อไป และเมื่อเวลาผ่านไป แม้กระทั่งสิ่งนั้นก็ถูกลบเลือนไปจนหมดสิ้น สิ่งที่เราเรียกว่าชีวิตนี้ช่างว่างเปล่าและทนไม่ได้เพียงใด?

แต่ความขัดแย้งที่น่าทึ่งคือ ผู้สร้างได้ออกแบบมนุษยชาติด้วยลักษณะเฉพาะสองประการ: ความหลงลืมและความหลงผิด เพราะหากปราศจากสองสิ่งนี้ การดำรงอยู่ของมนุษย์จะเป็นไปไม่ได้เลย! ช่างเป็นสถาปนิกที่ชาญฉลาดอย่างแท้จริง.

และสถาปนิกผู้ชาญฉลาดนั้นอาศัยอยู่ตรงนี้ ในตัวฉันเอง!