โดยปกติแล้ว เมื่อคนเราอายุมากขึ้น ร่างกายและจิตใจก็ดูเหมือนจะช้าลงไปพร้อมๆ กัน เมื่อเพื่อนที่อายุมากกว่าเริ่มทำอะไรใหม่ๆ คำตอบที่มักได้รับก็คือ "คุณพยายามจะทำอะไรในวัยนี้?!" พวกเขาก็จะพูดพล่ามไปเรื่อยๆ ว่า "สมัยก่อน..." ทำให้ทุกคนนึกถึงวัยหนุ่มสาวที่ผ่านไปนานแล้วของพวกเขา.

ตูม! โครม!!!

คุณมีพลังที่จะหวนรำลึกถึงวัยเยาว์ แต่ไม่มีความปรารถนาที่จะใช้ชีวิตอย่างหนุ่มสาวอย่างแท้จริงใช่ไหม?

ระบบการศึกษาของเราสอนให้เราทำงานหนักในวัยหนุ่มสาว แล้วค่อยเดินทางท่องเที่ยวรอบโลกและใช้ชีวิตอย่างมีความสุขเมื่อแก่ชราลง แต่ฉันสงสัยจริงๆ ว่าจะมีคนจำนวนมากแค่ไหนที่ได้ใช้ชีวิตหลังเกษียณแบบนั้น คุณจะไปเที่ยวได้กี่ประเทศด้วยเงินบำนาญ? อาจจะเป็นแค่ทัวร์ราคาประหยัดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ การเกษียณที่เหมาะสมและเติมเต็มดูเหมือนจะอยู่ไกลเกินเอื้อมสำหรับทุกคน ยกเว้นแต่ผู้ที่สืบทอดความมั่งคั่งมาจากรุ่นสู่รุ่น—คนรวยเก่าแก่ และเอาจริงๆ แล้ว คนที่เกิดมาในครอบครัวร่ำรวยก็ไม่รอจนแก่ถึงจะเดินทางท่องเที่ยว ทำไมต้องไปเที่ยวในที่ที่เคยไปมาแล้วเป็นประจำทุกวันเมื่อแก่ชรา? พวกเขาเลือกที่จะอยู่บ้าน ทำตัวเหมือนราชวงศ์ และเพลิดเพลินกับการได้รับการปรนนิบัติอย่างเต็มที่มากกว่า!

เมื่อเวลาผ่านไป ร่างกายก็ย่อมแก่ชราไปตามธรรมชาติ แม้แต่เครื่องจักรก็ยังเสื่อมสภาพไปตามกาลเวลา แต่สมองของมนุษย์นั้น หากไม่เป็นโรค ก็จะยังคงอ่อนเยาว์อยู่เสมอ เมื่อเห็นหญิงสาวสวย สายตาของคุณก็ยังคงหันไปมอง ความรู้สึกบางอย่างก็ยังคงจุดประกายขึ้นในสมอง ไม่ว่าคุณจะอายุเท่าไหร่ก็ตาม.

เอาจริง ๆ การศึกษาเป็นเรื่องที่น่ากลัวมาก.

ตั้งแต่วินาทีที่เราเกิดมาจนถึงวันที่เราควรตาย โปรแกรมชีวิตได้ถูกกำหนดไว้แล้ว นี่คือบทเรียนชีวิตเบื้องต้น ทุกคนต่างศึกษาหลักสูตรนี้อย่างขยันขันแข็ง เหมือนคนหูหนวกและคนตาบอด นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมทุกคนถึงเหมือนกันหมดเมื่อแก่ตัวลง สำหรับอัจฉริยะที่ชักใยอยู่เบื้องหลัง ไม่มีกลอุบายใดที่ดีไปกว่านี้อีกแล้ว มันช่างคาดเดาได้ง่ายเกินไปไม่ใช่หรือ?

การเปลี่ยนกรอบโครงสร้างที่คุณใช้เวลาทั้งชีวิตศึกษาและสร้างมาเนี่ยนะ?! มันสมเหตุสมผลหรือเปล่า???

ตูม! โครม!!!!

ใช่ มันสมเหตุสมผลอย่างยิ่ง เรา ต้อง เปลี่ยนแปลง เพราะชีวิตมีเพียงครั้งเดียว.

ถ้าคุณใช้ชีวิตเพียงหนึ่งเดียวของคุณส่วนใหญ่ไปกับการทำตามกฎที่คนอื่นกำหนดให้แล้ว มันก็มากเกินไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้คุณควรจะทำตามกฎของคุณเองบ้างไม่ใช่หรือ? คุณมีประสบการณ์และความรู้มากมายตลอดชีวิต ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เหมาะสมที่สุดที่จะใช้มันหรือ? คุณขาดความกล้าหาญหรือเปล่า? คุณมีความภาคภูมิใจที่จะยึดติดกับอดีต แต่ไม่มีความกล้าที่จะเปลี่ยนแปลงอนาคตของคุณหรือ?

คุณเคยเห็นแม่น้ำหยุดไหลไหม? เป็นเรื่องสามัญสำนึกที่ว่าน้ำจะเน่าเสียหากไม่ไหลเวียน คนเราก็เช่นกัน ถ้าไม่เคลื่อนไหวก็ตาย ถ้าไม่เปลี่ยนแปลงก็เน่าเสียและตายไป.

เราเกิดมาในยุคแห่งการเปลี่ยนแปลงอันแสนมหัศจรรย์เช่นนี้ เราจึงควรเปลี่ยนแปลงไปพร้อมกับมันเพื่อที่จะใช้ชีวิตอย่างแท้จริงในฐานะมนุษย์ ทำไมต้องยึดติดอยู่กับอดีตที่น่าเบื่อหน่าย? การรับรู้ถึงปัจจุบัน การเติมเต็มความหวัง และการใช้ชีวิตเพื่อวันข้างหน้า นั่นไม่ใช่หนทางที่จะค้นพบตัวตนที่แท้จริงของคุณหรอกหรือ?

ภรรยาของผมเรียกผมว่า ยองกัม ซึ่งเป็นคำภาษาเกาหลีที่แปลว่า 'คนแก่' ผมเลยบอกเธอว่า "ผมเป็นคนที่ มี ยองกัม (แรงบันดาลใจ) ไม่ใช่คนแก่! เลิกเรียกผมว่าคนแก่ได้แล้ว!"'

ชีวิตมีเพียงครั้งเดียว จงใช้ชีวิตให้คุ้มค่า!