เกี่ยวกับประเทศลาว

 

ตอนที่ฉันอาศัยอยู่ในลอสแอนเจลิส พี่ชายคนโตของฉันชวนฉันไปเที่ยวจีน ฉันก็ตอบตกลงอย่างยินดีและได้ไปเยือนเซี่ยงไฮ้ ปักกิ่ง และเสิ่นหยาง ยกเว้นเกาหลีแล้ว นี่เป็นการเดินทางออกนอกซีกโลกตะวันตกครั้งแรกของฉัน ในวันสุดท้ายของการเดินทาง เพื่อนของพี่ชายฉันชักชวนให้ฉันย้ายไปเกาหลีและเปิดร้านอาหารฟิวชั่น โดยอ้างว่าพวกเขามีเงินลงทุนที่มั่นคงพร้อมอยู่แล้ว เขายังเสนอเงินเดือนที่ค่อนข้างสูงให้ฉันด้วย ดังนั้นฉันจึงไปเกาหลีและเปิดร้านอาหาร ในตอนนั้น อาหารฟิวชั่นยังไม่ได้รับความนิยมเท่าตอนนี้ ปัญหาคือ ตรงกันข้ามกับสิ่งที่พวกเขาให้สัญญาไว้ ไม่มีเงินลงทุนเลยสักบาท ดังนั้นฉันจึงกลับไปลอสแอนเจลิส แต่แล้วปัญหาที่ใหญ่กว่าก็เกิดขึ้น: ฉันตกหลุมรักชีวิตในโซลอย่างหมดหัวใจ โซลมันช่างน่าตื่นเต้นเหลือเกิน!

ฉันจึงเก็บข้าวของและย้ายกลับไปเกาหลีคนเดียว แต่การใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นแตกต่างไปจากการไปเที่ยวเล่นอย่างสิ้นเชิง ฉันไม่มีความสัมพันธ์ส่วนตัวใดๆ ที่เป็นรากฐานสำคัญของชีวิตในเกาหลี และวัฒนธรรมการดื่มสุราก็ทำลายสุขภาพของฉันอย่างแท้จริง เมื่อฉันไปโรงพยาบาลในที่สุด หมอบอกว่าถ้าฉันรออีกแค่สามวัน ฉันคงตาย ในช่วงเวลานั้น พี่ชายของฉันอาศัยอยู่ในลาว แม่บอกฉันว่าลาวเป็นประเทศที่สวยงามมากจนผู้คนไม่บีบแตรกันเลย และแม่ก็ซื้อตั๋วเครื่องบินให้ฉันไปดูด้วยตาตัวเอง ดังนั้นฉันจึงไป

มันเหมือนเดจาวู ทุกอย่างในลาวรู้สึกคุ้นเคยในทันที เมื่อฉันได้เห็นปาทูไซเป็นครั้งแรก ฉันก็รู้สึกได้ว่าฉันจะได้เห็นที่นี่บ่อยๆ และอาจเป็นเพราะฉันเครียดมากในโซล ฉันเลยใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการนอนหลับ ในช่วงเวลาหนึ่งปี ฉันไปเยือนลาวสามครั้ง จากนั้นเมื่อสุขภาพของฉันแย่ลง ฉันจึงตัดสินใจย้ายไปอยู่ลาวอย่างถาวร ภายในหนึ่งเดือน ฉันก็เก็บกระเป๋าและจากไป

สิ่งเดียวที่ฉันรู้เกี่ยวกับลาวก็คือ อเมริกาเคยทิ้งระเบิดใส่ประเทศนี้อย่างหนักหน่วง ฉันยังแปลกใจอยู่เสมอว่าทำไมรัฐบาลลาวถึงไม่เรียกร้องค่าชดเชย หรือบางทีพวกเขาอาจจะเรียกร้องก็ได้ ใครจะรู้ หลังจากอาศัยอยู่ที่นี่มาสิบเอ็ดปี ในที่สุดฉันก็เข้าใจความคิดแบบ “โบเปนยาง” (ไม่มีปัญหา / ทุกอย่างเรียบร้อยดี) ของพวกเขาแล้ว

ฉันค่อยๆ ฟื้นตัวจากความเจ็บป่วยและพบความสุขอีกครั้ง ฉันเริ่มสอนถ่ายภาพและเดินทางไปทั่วประเทศ ชมวิวทิวทัศน์และถ่ายรูป จนกระทั่งปีที่ห้า ฉันถามตัวเองว่า “ฉันมาทำอะไรที่นี่กันแน่?” ออกจากประเทศที่ร่ำรวยที่สุดในโลกมาอยู่ในประเทศที่ยากจนที่สุดแห่งหนึ่ง แต่ความคิดนั้นก็หายไปพร้อมกับการยักไหล่แล้วพูดว่า “โบเปิงหยาง”

ตอนนี้ฉันมีความสุขมากๆ ไม่มีใครมารบกวนฉัน และไม่มีความเครียดเลย ฉันคิดว่าลาวเป็นสวรรค์บนดินจริงๆ ช่วงนี้ยูทูบเบอร์และสื่อกระแสหลักต่างพากันนำเสนอเรื่องราวเชิงลบเกี่ยวกับประเทศนี้ แต่เป็นข้อมูลที่ผิดพลาดล้วนๆ ลาวปลอดภัยมากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ แม้ว่าผู้คนจะยากจน แต่ราคาสินค้าในชีวิตประจำวันกลับสูง ชาวบ้านใช้ชีวิตอย่างยากลำบากด้วยเงินเพียงเล็กน้อย แต่พวกเขาก็มีความสุขอย่างแท้จริง ไม่มีเหตุการณ์รัฐประหาร ไม่มีใครหมกมุ่นอยู่กับความเหลื่อมล้ำทางเศรษฐกิจ และพวกเขาก็พอใจกับการขับรถมอเตอร์ไซค์เที่ยวเล่นไปเรื่อยๆ ชาวเกาหลีมักจะเครียดเวลาทำงานกับชาวบ้านเพราะวัฒนธรรม "รีบๆ เข้าๆ เข้าๆ!" ที่ฝังแน่นของพวกเขา แต่สุดท้ายแล้ว พวกเขาก็ทำร้ายตัวเองเท่านั้น ลาวไม่เคยมีสถานการณ์ที่สิ้นหวังแบบนั้นเลย

คนที่อาศัยอยู่ที่นี่มานานกว่าฉันก็มีความรู้สึกสงบสุขแบบเดียวกันกับประเทศลาว เป็นความรู้สึกที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ บางคนอาจไปๆ มาๆ ระหว่างลาวกับเกาหลี แต่สุดท้ายแล้วพวกเขาก็ปักหลักอยู่ที่ลาวกันหมด สำหรับนักกอล์ฟแล้ว ไม่มีที่ไหนดีไปกว่าลาวอีกแล้ว ในฤดูฝน อากาศเย็นสบาย และสายฝนปรอยๆ ขณะเดินเล่นไปตามแฟร์เวย์นั้นให้ความรู้สึกเหมือนอยู่บนสวรรค์ ในฤดูหนาว อากาศก็ดีเยี่ยมจนไม่จำเป็นต้องใช้เครื่องปรับอากาศ แต่คุณต้องหลีกเลี่ยงช่วงเดือนเมษายนและพฤษภาคมช่วงปีใหม่ลาว เพราะอากาศจะร้อนจัด!

เมื่อมีชาวต่างชาติย้ายเข้ามามากขึ้น คุณภาพอาหารก็ดีขึ้นเรื่อยๆ และอาคารอพาร์ตเมนต์ใหม่ๆ ก็ผุดขึ้นทั่วเมือง—ในราคาที่ค่อนข้างถูกเมื่อเทียบกับสิ่งอำนวยความสะดวกที่มีให้ เนื่องจากลาวเป็นหนี้จีนจำนวนมหาศาล ป้ายภาษาจีนจึงเพิ่มจำนวนขึ้นทุกหนทุกแห่ง และท้องถนนก็เต็มไปด้วยรถยนต์ไฟฟ้าจากจีน คุณภาพการผลิตรถยนต์จีนดูเหมือนจะดีขึ้นในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา แต่ข้อเสียคือในอีกห้าปีข้างหน้า รถทุกคันจะต้องเปลี่ยนแบตเตอรี่ ซึ่งมีค่าใช้จ่ายมากกว่าตัวรถเสียอีก ในอีกห้าปีข้างหน้า ชาวลาวอาจจะทิ้งรถเหล่านั้นไว้ข้างทาง เพราะอย่างไรพวกเขาก็ซื้อมาในราคาถูกมากจากสินค้าที่เหลือจากการทิ้งสต็อกอยู่ดี

สำหรับผม—และผมจะพูดอีกครั้ง—ลาวคือสวรรค์บนดิน ผมมีความสุขกับชีวิตในตอนนี้อย่างที่สุด รู้สึกว่าถึงเวลาแล้วที่จะถ่ายทอดประสบการณ์และความรู้ของผมให้กับคนรุ่นต่อไป รู้สึกเหมือนเป็นความท้าทายใหม่ ผมตื่นเต้นมาก!