เช้าวันเสาร์ที่สงบเงียบ มีลมพัดเบาๆ หลังสายฝน และท้องฟ้าสีเทาปกคลุมอยู่เหนือศีรษะ ฉันนั่งอยู่ใน 'รังของมอนเดรียน' ในสวนกับเพื่อนสนิท จิบกาแฟและพูดคุยถึงการผจญภัยและประสบการณ์ต่างๆ ที่เราเคยผ่านมาในชีวิต.

น่าเสียดายที่ต้นมะม่วงแอปเปิ้ลออกผลน้อยมากในปีนี้ ทำให้หลายคนที่ตั้งตารอชมตั้งแต่ผลเริ่มออกลูกเป็นลูกกลมๆ สีเขียว ต้องผิดหวัง ฉันปีนขึ้นไปบนสุดของบันไดและใช้ไม้เรียวเด็ดมะม่วงลูกสุดท้ายที่มองเห็นได้ เพื่อนคนหนึ่งเคยบอกฉันว่า ทุกครั้งที่เขามาเยี่ยมบ้านเราและเห็นมะม่วงเหล่านั้น เขารู้สึกสงบ ต้นมะม่วงนั้นสูงเกินไป ทำให้ไม่สามารถออกผลได้มากมายอีกต่อไป.

การสนทนาของเรามักครอบคลุมหลายทวีป แต่สุดท้ายก็มักจบลงด้วยเรื่องราวเกี่ยวกับลาวและเสน่ห์อันเป็นเอกลักษณ์ของประเทศนี้.

คู่รักที่น่ารักคู่หนึ่งที่ผมรู้จักมานานกว่าสิบปี พวกเขาร่ำรวยขึ้นมากในช่วงเวลานั้น และตอนนี้พวกเขากำลังวางแผนที่จะเดินทางรอบโลกด้วยรถบ้าน ช่างเป็นชีวิตที่งดงามอะไรเช่นนี้!

หลังจากที่คู่บ่าวสาวจากไป เหลือเพียงแค่ฉันกับเจดับบลิวที่ได้ดื่มด่ำกับบรรยากาศอันแสนสุขของวันนั้น เจดับบลิวก็พูดขึ้นว่า "พวกเราใช้ชีวิตได้น่าอิจฉาจริงๆ!""

ในขณะที่คนอื่นๆ พยายามอย่างสุดกำลังเพื่อหาเงินให้มากขึ้น เรากลับนั่งเล่นสบายๆ เจดับบลิวก็เลื่อนดูโทรศัพท์ ส่วนฉันก็ฟังเพลงบลูส์.

จริงด้วย! ชีวิตพวกเราช่างน่าอิจฉาเหลือเกิน~~~!

มันเป็นช่วงเวลาแห่งการตื่นรู้ ราวกับว่าความเข้าใจในตัวเองอย่างฉับพลันได้ถาโถมเข้ามาหาฉันจากที่ไหนสักแห่ง.

นี่คือเสน่ห์อันเป็นเอกลักษณ์ของประเทศลาว ความสงบ และความเงียบสงบ.

ในขณะที่โลกเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว เสน่ห์ของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ก็กำลังจางหายไปและเปลี่ยนแปลงไปเช่นกัน แต่ลาวยังคงรักษาความสงบและเยือกเย็นเอาไว้ได้ เช่นเดียวกับทัศนคติที่ว่า "โบเปนยาง (ไม่มีปัญหา)!""

ถนนหน้าบ้านเราเพิ่งลาดยางใหม่หนาห้าเซนติเมตร และถัดไปไม่ไกลก็มีตึกอพาร์ตเมนต์สูง 10 ชั้นกำลังก่อสร้างอยู่ นี่เป็นสัญญาณบ่งบอกถึงการเตรียมพร้อมสำหรับการเปลี่ยนแปลงที่จะเกิดขึ้นในประเทศที่ยากจนแต่เติบโตอย่างต่อเนื่องแห่งนี้ ซึ่งประชากร 101,300 คนจากทั้งหมด 8 ล้านคนอาศัยอยู่ในเวียงจันทน์.

แม้ว่าอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวจะตกต่ำอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แต่ผู้คนในที่นี้ก็ไม่บ่น และพวกเขาก็จะไม่บีบแตรแม้ว่าจะติดอยู่ในรถติดก็ตาม พวกเขาจะสบายดีตราบใดที่คุณไม่แตะต้องศักดิ์ศรีหรือทรัพย์สินของพวกเขา.

บอเปนยาง.

ทัศนคติของพวกเขาในการยอมรับสิ่งต่างๆ กลายเป็นเรื่องง่ายและเป็นธรรมชาติราวกับแฮมเบอร์เกอร์และพาสต้า ดังนั้น พวกเขาจึงรอเวลาของตัวเองอย่างไม่เร่งรีบและไม่ใส่ใจ! สิ่งนี้ทำให้ผมนึกถึงสุภาพบุรุษชาวลาวคนหนึ่งที่เคยบอกผมว่า ประเทศลาวมีสิ่งต่างๆ มากมาย ดังนั้นผมควรคว้าเอาไว้ตามใจชอบ.

ทัศนคติแบบนี้แหละที่จะทำให้ประเทศนี้ยิ่งใหญ่ในอนาคตอันใกล้ โบเปนยาง!

ความสงบสุขนี้เองที่ทำให้ฉันไม่อยากจากประเทศนี้ไป.

ดูเหมือนว่าคำตอบของคำถามที่ว่าชีวิตคืออะไรนั้น ซ่อนอยู่ภายในความเงียบงันนั่นเอง.