เช้าแล้ว—ฉันลืมตาขึ้น ฉันรู้สึกสับสน มีบางครั้งที่ฉันสงสัยว่าฉันอยู่ที่ไหน แล้วก็คิดได้ว่า "อ้อ! ฉันต้องทำอะไรบ้างนะ? อ้อ! ฉันลืมเรื่องนี้ไป!" "โอ้ แย่แล้ว!""

ตลอดชีวิตที่ผ่านมา ฉันไม่เคยรู้สึกมีความสุขเลยสักครั้งในเวลาที่ตื่นนอน ความคิดแรกที่แวบเข้ามาในหัวคือ "ความตายยังอยู่อีกไกลไหมนะ?" ทำไมฉันถึงคิดมากจัง~~! ในเมื่อเวลาที่ฉันมีชีวิตอยู่มานั้นยาวนานกว่าเวลาที่เหลืออยู่มาก ความตายจึงคืบคลานเข้ามาหาฉันจากระยะใกล้กว่าเดิม แต่ดูเหมือนว่าฉันยังมีเวลาเหลือเฟือ การที่ฉันยังมีชีวิตอยู่และดิ้นรนต่อสู้มาตลอด ทำให้ฉันคิดว่าเวลาตายของฉันยังอีกไกล.

กาแฟ.

ฉันต้มน้ำ พับกระดาษกรอง วางลงในดริปกาแฟ ใส่เมล็ดกาแฟสามช้อนลงในเครื่องบด แล้วกดสวิตช์ เสียงบดกาแฟช่วยให้จิตใจฉันค่อยๆ กลับคืนสู่สภาวะปกติ หม้อต้มน้ำส่งเสียงคลิก แสดงว่าอุณหภูมิเกิน 100 องศาแล้ว ฉันเทน้ำลงในกาน้ำทองแดง มองลงไปที่เมล็ดกาแฟบดสีเข้ม แล้วเริ่มเท กาแฟเริ่มบาน ฉันเทเพียงเล็กน้อยและรอให้กาแฟได้หายใจ ในระหว่างนั้น ฉันท่องมนต์ของฉัน ฉันเทน้ำอีกครั้ง ยกแขนขึ้นสูงเพื่อเท วิธีนี้ทำให้สายน้ำยาวขึ้น ทำให้น้ำเย็นลงขณะที่ไหลลงมา และด้วยแรงดันของน้ำที่ตกลงมาจากที่สูง เมล็ดกาแฟก็เต้นระบำอยู่ในน้ำ ไม่ว่าฉันจะสกัดด้วยการเทครั้งเดียวหรือสองครั้งก็แตกต่างกันไปในแต่ละวัน เช่นเดียวกับทุกสิ่งทุกอย่าง เมื่อน้ำใสๆ เปลี่ยนเป็นสีของกาแฟ ฉันอดสงสัยไม่ได้เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของกาแฟ และใครกันที่สร้างรสชาติเช่นนี้ขึ้นมา การจิบครั้งแรกมักเป็นประสบการณ์ใหม่เสมอ ท่ามกลางกิจวัตรประจำวันอันคุ้นเคยนี้ ฉันรู้สึกได้ถึงการเริ่มต้นของวันใหม่ กาแฟ! กาแฟ!

ฉันคิดว่าฉันก็กำลังใช้ชีวิตอยู่ในปัจจุบันเช่นกัน!