ไร้ประโยชน์สิ้นดี…

 

เมื่อจิตใจเล่นตลกกับตัวเอง สิ่งที่เคยดูยิ่งใหญ่ก็ย่อมกลายเป็นเรื่องเล็กน้อยไปโดยปริยาย นั่นเป็นธรรมชาติของเวลา คุณเผชิญกับวิกฤต คุณไม่รู้เลยว่าจะจัดการกับมันอย่างไร ติดอยู่ในความคิดที่แคบของตัวเอง แล้วคุณจะทำอย่างไร? ไม่ทำอะไรเลย คุณปล่อยให้คนอื่นจัดการมัน บนเวทีชีวิตที่แสนไร้สาระนี้ โดยปกติแล้วทุกอย่างก็จะคลี่คลายไปเองแบบนั้น ถ้าฉันไม่ทำ คนอื่นก็จะทำในที่สุด

ฉันเป็นคนชอบทำอะไรด้วยตัวเองถึงจะรู้สึกพึงพอใจ แต่พออายุมากขึ้น แม้แต่งานบ้านก็กลายเป็นเรื่องยุ่งยากไปหมด โชคดีที่ฉันมีแม่บ้านสองคนคอยดูแลเรื่องต่างๆ ให้ แล้วฉันก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ฉันเป็นคนจ่ายเงินเดือนให้พวกเธอ พวกเธอทำงานเพื่อเงินเลี้ยงชีพ และฉันก็เป็นแค่ตู้เอทีเอ็มของพวกเธอเท่านั้น ถึงอย่างนั้น หลังจากอยู่ด้วยกันมาแปดปี พวกเธอก็เหมือนลูกสาวแท้ๆ ของฉันเลย เนื่องจากฉันเลิกเรียนภาษาลาวหลังจากเรียนไปได้แค่ชั่วโมงเดียว เราจึงสื่อสารกันผ่านแอปแปลภาษาในโทรศัพท์ ถึงอย่างนั้น เราก็เข้ากันได้ดีมาก

สถานการณ์บีบให้ผมต้องเข้ามารับช่วงต่อร้านอาหารที่ภรรยาเคยทำ ผมไม่ได้บริหารธุรกิจมาตั้งแต่ทศวรรษ 1990 แล้ว แน่นอนว่าผมเคยประสบความสำเร็จในการบริหารร้านอาหารในสมัยหนุ่มๆ แต่ตอนนี้ความคิดของผมอยู่ในโลกที่แตกต่างไปโดยสิ้นเชิง (ข้างนอกฝนกำลังตก เราอยู่ในช่วงฤดูฝนพอดี ปีนี้ฝนตกหนักแม้กระทั่งตอนกลางวัน ปกติแล้วฝนจะตกเฉพาะตอนกลางคืน ทำให้ตอนกลางวันร้อนอบอ้าว)

ฉันเริ่มวาดภาพแบบแจ็กสัน พอลล็อกแล้ว ป้ายเมนูของร้านอาหารที่ปลิวหายไปในพายุ กลายเป็นผืนผ้าใบของฉัน ตอนนี้ การวาดภาพกำลังผลักดันฉันไปสู่กำแพงแห่งความวุ่นวายและความบ้าคลั่ง ฉันมองการวาดภาพ—และการใคร่ครวญอย่างลึกซึ้งที่มันต้องการ—เบาไปเกินไป แจ็กสัน พอลล็อกสมควรได้รับการยกย่องอย่างแท้จริง ตอนนี้ ฉันกำลังรอให้สีแห้ง นั่งอยู่ข้างซากปรักหักพังที่ฉันก่อขึ้นบนผืนผ้าใบ หัวหมุนติ้ว ฉันสงสัยว่าจะทำอะไรต่อไปดี ชั้นสีค่อยๆ สะสมเป็นหยดๆ ในชิ้นส่วนต่างๆ มันดูสวยงาม ดังนั้นฉันจึงถ่ายรูปรายละเอียดเหล่านั้น ใครจะไปรู้ว่าสุดท้ายแล้วงานชิ้นนี้จะนำไปสู่ที่ไหนกัน?