การถ่ายภาพเข้ามาในชีวิตของฉันตั้งแต่อายุยังน้อยและอยู่กับฉันมาตลอดชีวิต นั่นคือสิ่งที่โลกได้รู้จักฉัน สิ่งที่ฉันอยากเป็นจริงๆ คือการเป็นนักร้อง แต่ฉันไม่มีพรสวรรค์ด้านนั้นเลย เวลาฉันร้องเพลง ฉันไม่เคยรักษาจังหวะได้เลย ฉันค้นพบเรื่องนี้เมื่อฉันไปออดิชั่นเป็นนักร้องนำของวงดนตรีตอนอายุ 14 ปี และนั่นเป็นช่วงเวลาที่ฉันเริ่มต้นการเดินทางในโลกแห่งการถ่ายภาพ.

ในบรรดาเพลงที่ฉันฟังมาตั้งแต่เด็ก มีอยู่เพลงหนึ่งที่ตอนนี้ทำให้ฉันร้องไห้ออกมาทันที เพลงนั้นเปลี่ยนความทรงจำทั้งหมดของฉันให้กลายเป็นหยาดน้ำตา โน้ตห้าตัวแรกพาฉันย้อนกลับไปเมื่อ 50 ปีที่แล้ว และความตื่นเต้นก็ค่อยๆ เพิ่มขึ้นจนถึงท่อนโซโล่กีตาร์ของจิมมี่ เพจ ในท่อนที่ทรงพลังและเปลี่ยนแปลงไปเหล่านั้นที่เขย่าจิตวิญญาณของฉัน ทุกวันนี้ฉันทำได้เพียงหลั่งน้ำตา มันเป็นเพลงที่โด่งดังและได้รับการยกย่องอย่างมาก การรู้สึกแบบนี้อาจดูซ้ำซากจำเจ แต่ฉันรู้ว่าฉันรู้สึกอย่างไร และฉันไม่สนใจว่าคนอื่นจะคิดอย่างไร.

ฉันคงฟังเพลงนั้นมาหลายร้อยครั้งแล้ว จริงๆ แล้วอยากจะบอกว่านับล้านครั้งมากกว่า.

ดนตรีเป็นศิลปะนามธรรมที่สุดรูปแบบหนึ่งที่สามารถทำให้คนร้องไห้และปลุกเร้าอารมณ์ได้ ฉันไม่เคยพบเจอศิลปะอื่นใดนอกจากดนตรีที่ทำให้ฉันเสียน้ำตา ฉันไม่ร้องไห้แม้แต่ตอนที่มองดูผลงานของปิกัสโซ วีรบุรุษของฉัน.

มีเพลงหนึ่งของ Pink Floyd ชื่อว่า 'Echoes' วันหนึ่ง ขณะที่กำลังเลื่อนดูวิดีโอใน YouTube ผมก็ไปเจอคลิปคอนเสิร์ตของพวกเขาเข้า ผมรู้จัก Pink Floyd ดี และรู้จักเพลง 'Echoes' ด้วย แต่ในคอนเสิร์ต นักดนตรีจะเล่นแบบด้นสด ในช่วงท้ายของเพลง 'Echoes' เดวิด กิลมัวร์ เริ่มเล่นท่อนโซโลแบบบลูส์ด้วยกีตาร์ของเขา โดยมีริชาร์ด ไรท์ เล่นออร์แกนประกอบ เมื่อผมได้ยินท่อนอินโทรของท่อนโซโลตอนจบนั้นครั้งแรก ผมก็ร้องไห้ออกมา น้ำตาไหลไม่หยุดเลย.

นอกเหนือจากอารมณ์ที่ทำให้ฉันน้ำตาไหลแล้ว ฉันไม่สามารถเชื่อมโยงสิ่งใดที่เกิดขึ้นในชีวิตของฉันกับเพลงเหล่านี้ได้เลย ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมเพลงเหล่านี้ถึงทำให้ฉันร้องไห้ น้ำตาไหลออกมาเอง.

มันอาจเกี่ยวข้องกับกระบวนการชราภาพ แต่ในฐานะศิลปิน เราย่อมมีแนวโน้มที่จะหาความหมายและสำรวจความคิดนั้นไปโดยธรรมชาติ ทำไมฉันถึงร้องไห้เมื่อได้ยินเพลงบางเพลง?

ฉันเดาว่าอาจเป็นเพราะจังหวะเฉพาะนั้นสอดคล้องกับจังหวะในส่วนลึกที่สุดของหัวใจฉัน ฉันถูกสร้างมาแบบนั้น เพราะทุกคนแตกต่างกัน.

พรสวรรค์ของผมเกิดขึ้นก่อนอายุ 20 ปี และผมกำลังพยายามที่จะกลับไปสู่ระดับนั้นอีกครั้ง การเดินทางครั้งนี้คงไม่ง่ายเลย แต่เส้นทางนี้แหละคือเส้นทางที่จะนำไปสู่บันไดสู่สวรรค์.