ความเห็นอกเห็นใจ
เนื่องจากผมศึกษาพระพุทธศาสนามาตั้งแต่เด็ก ผมจึงเข้าใจความเมตตาของพระพุทธเจ้าเป็นอย่างดี อย่างไรก็ตาม ผู้คนส่วนใหญ่ใช้ชีวิตโดยยึดหลักว่าต้องมีความเมตตาเสียก่อนจึงจะสามารถให้แก่ผู้อื่นได้
ความเห็นอกเห็นใจเป็นผลมหัศจรรย์ที่เกิดขึ้นเมื่อฉันปล่อยวางทุกสิ่ง แต่การทำเช่นนั้นง่ายสำหรับมนุษย์หรือไม่? การปล่อยวางตัวเองไม่ต่างจากการรู้จักตัวเอง แต่มีกี่คนที่กล้าอ้างว่าใช้ชีวิตโดยรู้จักตัวเอง?
คนที่ใช้ชีวิตมาทั้งชีวิตด้วยความคิดที่ว่า "ขอให้ตัวเองรอดก่อน" จะเข้าใจคำว่า "ความเมตตา" ได้อย่างไร? แม้ว่าสิ่งของที่พวกเขาสะสมไว้ในคลังเพื่ออนาคตจะเน่าเปื่อยไปโดยไม่ได้รับแสงสว่าง ความโลภที่ไม่รู้จักพอของพวกเขาก็ยังคงนำไปสู่การขยายคลังของตนให้ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ นี่ไม่ใช่ธรรมชาติของมนุษย์หรือ?
ฉันเคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน ตอนที่ฉันยังเด็ก ที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง
ดูเหมือนจะเป็นร้านขายกุกบับ (ข้าวหน้าต่างๆ) ในหมู่บ้านห่างไกลแห่งหนึ่งในเกาหลี ฉันกำลังเดินทางและมองหาสถานที่กินอร่อยๆ แต่ฉันหิวมากจนเดินเข้าไปในบ้านของชาวบ้าน สองคนในชุดเสื้อผ้าโทรมๆ เดินเข้ามา พวกเขาดูไม่เหมือนคนสำคัญอะไร แต่ถึงแม้จะมีแค่สองคน พวกเขากลับสั่งกุกบับชามเดียวแล้วแบ่งกันกิน และสิ่งที่ชายคนนั้นพูดออกมานั้นทำให้ฉันประทับใจมาก
"ฉันก็ไม่มีเหมือนกัน แต่คุณมีน้อยกว่าฉันอีก เมื่อคุณไม่มีอะไรเลย ก็แค่แบ่งปัน!"
คนเหล่านี้ต้องสิ้นหวังขนาดไหนถึงยอมแบ่งข้าวต้มชามเดียวกันให้?
อย่างไรก็ตาม ภูมิปัญญาที่ผมได้รับจากคำพูดเพียงประโยคเดียวนั้น มีค่ามากกว่าราคาซุปหนึ่งชามถึงล้านเท่า
ความเมตตาไม่ใช่สิ่งที่คุณจะมอบให้ได้เฉพาะเมื่อคุณมีมันเท่านั้น
ความเมตตาคือการบริจาคจากใจ
มันคือการเสียสละหัวใจเพื่อช่วยเหลือผู้อื่น ไม่ใช่เพื่อตัวเอง มันคือหัวใจที่พร้อมจะแบ่งปัน 50 เซนต์ หากคุณมีเงินเพียง 1 ดอลลาร์
อย่างไรก็ตาม ในโลกที่เราอาศัยอยู่ทุกวันนี้ คำว่า "ความเมตตา" กลับถูกซ่อนไว้และหาไม่พบ "ฉันมาก่อน ดังนั้นทำไมต้องแบ่งปัน? พวกคุณยากจนเพราะขาดแคลน!" นี่คือความเป็นจริง
ในความเป็นจริงอันโหดร้ายนี้ ฉันรู้สึกเหมือนคนโง่ที่แจกจ่ายผลงานของตัวเองไปทั่ว คิดว่าเป็นการกระทำด้วยความเมตตา
ความเมตตา? ฉันจะให้ก็ต่อเมื่อมีให้เท่านั้น!
รากฐานของมนุษยชาติคืออุดมการณ์อันยิ่งใหญ่แห่งจิตใจ มันเกี่ยวกับการให้ความรู้แก่จิตใจ
ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนอยู่ในจิตใจ
0 ความคิดเห็น