เรื่องราวของนักเรียนวิชาถ่ายภาพของฉัน—

 

ชุมชนชาวเกาหลีในลาวมีขนาดเล็ก

ไม่มีใครเรียกตัวเองว่าศิลปินที่นี่เลยสักคน ยกเว้นฉัน แต่เอาเข้าจริง ฉันถือพาสปอร์ตสหรัฐฯ ดังนั้นการเรียกตัวเองว่าคนเกาหลีจึงดูขัดแย้งในตัวเองอยู่ดี

น้อยกว่าหนึ่งเปอร์เซ็นต์เท่านั้นที่มีความสนใจในศิลปะแม้เพียงเล็กน้อย เมื่อคุณต้องดิ้นรนเพื่อหาเลี้ยงชีพ การมีพื้นที่หายใจแบบนั้นถือเป็นความหรูหราขั้นสูงสุด

ในช่วงแรกๆ ที่ผมมาอยู่ที่ลาว มีชาวเกาหลีหลายคนที่ว่างงานมาก เมื่อผมบอกว่าจะสอนถ่ายรูป ก็มีคนมาสมัครเรียนสิบคน ตอนนี้เหลือแค่สามคนที่จริงจังและคลั่งไคล้มาก ส่วนเจ็ดคนที่จากไปนั้นต่างก็มีเหตุผลของตัวเองในการใช้ชีวิตในต่างแดน แต่พวกเขาก็บอกว่าความตรงไปตรงมาแบบไม่คิดอะไรของผมมีส่วนสำคัญมาก

เมื่อมีคนเอาภาพตลกๆ มาให้ดู ฉันก็แค่บอกว่ามันตลกเท่านั้นเอง

ฉันไม่ใช่คนมีไหวพริบทางการทูต ฉันพูดตรงไปตรงมา ฉันอาจจะอธิบายเหตุผลทีหลัง แต่ถึงตอนนั้นมันก็สายเกินไปแล้ว มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่เต็มไปด้วยอารมณ์ เมื่อความรู้สึกของพวกเขาถูกกระทบกระเทือนเมื่อไหร่ ทุกอย่างก็จบสิ้น

แล้วพวกเขาก็ทยอยจากไป แต่เมื่อใดก็ตามที่พวกเขามาเยือนลาว พวกเขาก็จะแวะมาทักทายเสมอ และมันเป็นเรื่องดีจริงๆ ที่ได้พบพวกเขาในแต่ละครั้ง

 

สามคนที่ยังคงอยู่กับฉันคือสมบัติที่แท้จริงของฉัน

แต่ละคนต่างก็มีมุมมองที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว

 

หนึ่งในนั้นดูเหมือนพร้อมที่จะก้าวขึ้นเป็นปรมาจารย์ด้านการถ่ายภาพบุคคล การถ่ายภาพบุคคลเป็นศาสตร์ที่ยากที่สุดในวงการถ่ายภาพ แต่ทว่ามุมมองที่ศิลปินคนนี้ใช้ในการถ่ายภาพผู้คนนั้นแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง มันทรงพลังและสื่อความหมายว่า 'นี่คือตัวฉัน!' สิ่งที่ฉันเน้นย้ำเสมอคือภาพถ่ายต้องมีเรื่องราว งานของบุคคลนี้บอกเล่าเรื่องราวมากมาย คุณสามารถสัมผัสได้ถึงความภาคภูมิใจอย่างลึกซึ้งที่ชาวลาวมี คนที่แม้แต่ไม่รู้จักพื้นฐานของการถ่ายภาพเลย กลับเปลี่ยนมุมมองทั้งหมดของเขาด้วยภาพถ่ายเพียงภาพเดียว ภาพถ่ายของเด็กน้อยน่ารักที่ถือเทียนเล่มนั้น ได้จุดประกายโลกในสายตาของเขาให้ก้าวไปสู่ขอบเขตของศิลปะ

ศิลปะคือเอกลักษณ์เฉพาะตัว และความแตกต่างนั้นเองที่ทำให้มนุษยชาติวิวัฒนาการ

 

นักเรียนอีกคนหนึ่งนั้นดูเป็นผู้หญิงมากเหลือเกิน

เธอเห็นความเรียบง่ายที่คนทั่วไปมองไม่เห็น ในตอนแรก พรสวรรค์ของเธอฉายแววออกมาจากวิธีการวางแอปเปิลไว้ใต้แสงที่ส่องลงมา นั่นอาจเป็นมุมมองของมือใหม่ที่ใครๆ ก็อาจพบเจอ แต่เธอกลับแหวกแนว ความละเอียดอ่อนและการสัมผัสของปลายนิ้วที่จับภาพช่วงเวลาสำคัญนั้นน่าทึ่งมาก เธอถึงกับได้รับรางวัลในการประกวด ในการประกวดภาพถ่ายของลาว คนลาวเองมักจะได้ที่หนึ่งเสมอ การที่เธอได้ที่สองนั้นแทบจะเทียบเท่ากับมงกุฎแล้ว เพียงแต่ได้มาด้วยความบังเอิญเท่านั้น

 

นักเรียนคนที่สามเป็นศิลปินผู้เงียบขรึมที่สื่อสารผ่านการกระทำเท่านั้น ในบทเรียนเมื่อสัปดาห์ก่อน ฉันถึงกับพูดไม่ออก เมื่อภาพถ่ายที่มีมิติแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิงถูกวางอยู่ตรงหน้า ฉันพูดไม่ออก คำว่า "ความคิดสร้างสรรค์" เหมาะกับเธอที่สุด เสียงคำรามที่เงียบงัน เพื่อที่จะเข้าใจภาพถ่ายของเธออย่างแท้จริง เราต้องมองให้ทะลุผ่านความสำเร็จของผู้ที่อ้างว่ารู้จักการถ่ายภาพ เธอได้ก้าวไปถึงระดับที่วลี "ศิษย์ได้ก้าวข้ามอาจารย์" รู้สึกว่าเหมาะสมอย่างแท้จริง

ศิลปินทั้งสามคนนี้มีชีวิตที่ยุ่งยาก แต่พวกเขาก็ยังคงทำงานถ่ายภาพของตนอยู่เสมอ ซึ่งไม่ใช่เรื่องง่ายเลย การนัดพบกันสัปดาห์ละครั้งเพื่อวิจารณ์ผลงานของกันและกันและเรียนรู้ร่วมกันได้กลายเป็นกลุ่มเพื่อนแท้ ในฐานะผู้แนะนำ ผมเพียงแค่ทุ่มเทอย่างเต็มที่เพื่อช่วยเปิดโลกทัศน์ของพวกเขาให้กว้างขึ้น

 

การถ่ายภาพนั้นเรียนรู้ได้ง่าย แต่ยิ่งคุณก้าวไปข้างหน้าเท่าไหร่ ความท้าทายก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น